Op een dag stond hij daar, in onze winkel, totaal onverwacht, Pieter van Hoye, de man die anno 1936 onze boekhandel oprichtte.
94 lentes jong, en bijzonder goed van memorie, al sprak hij wel wat luid, een beetje hardhorig, dachten we (potdoof bleek uiteindelijk, maar hij kon wel uitstekend liplezen).

De toenmalige boekhandel-drukkerij-papierhandel De Boekuil was gevestigd in een piepklein pandje op de Kerkendijk in Borgerhout, vlak over het Xaveriuscollege. Een all-in-one avant la lettre dus. Bovendien kon je er ook boeken huren, die je dan desgevallend later kon aankopen.
Een ledig mens is des duivels oorkussen, moet hij gedacht hebben. En wij die meenden dat we onze handen reeds vol hadden, enkel en alleen met het slijten van boeken.

"Schoolboeken" riep hij, "daar valt geld mee te verdienen".
Ofschoon de praktijk ons leerde dat dit niet zo is, durfden wij deze éminence grise niet tegen te spreken.
"Schoolboeken" herhaalde hij op een samenzwerende toon (alsof hij ons deelgenoot wilde maken van de geheime confrèrie der Boekuilen) "en, niet te vergeten, duidelijke afspraken met de paters".
"Ik deed het als volgt," ging hij verder."
"Aan het begin van het schooljaar kwamen de leerlingen klassikaal hun schoolboeken aankopen. Om één en ander vlot te laten verlopen kwamen ze binnen via de winkeldeur (zonder boeken) en gingen ze buiten (met boeken) via de gang."
Verbluffend eenvoudig, dachten we, een soort roterende verplichte klandizie. In gedachten zagen we ze lopen, de klastitularis (uiteraard een Pater Jezuïet) op kop, destijds waarschijnlijk nog in zwarte toog en daarachter onder zachte dwang een dertigtal Kartouchkes*, langs de winkel binnen en via de gang weer buiten.
Ernest Claesachtige toestanden, en dit warempel op de Kerkendijk in Borgerhout. Schone tijd, dachten we.

Zo onverwacht als hij gekomen was, zo snel is Pieter Van Hoye weer weggegaan, ons ietwat verweesd achterlatend. En wij die nog zoveel te vragen hadden. Zoals waarom hij zo'n rare naam aan onze boekhandel gegeven heeft, en waarom we nooit of te nimmer een boekuil (in de volksmond boekenuil) in een vogelgids aantroffen.
Voor we het vergeten, in '56 hebben onze ouders de zaak (die ondertussen naar de Stenenbrug verhuisd was) overgenomen, en in '84 hebben we ons filiaal in Mortsel geopend.
In 2002 hebben we onze winkel in Mortsel grondig verbouwd. Centraal is er nu een winkeldeur én opzij een gang.
Experientia docet.

*Kartouchke is een juweeltje dat in 1965 geschreven werd door Luc Versteylen sj.
(Kartouchke is een collegejongentje van om en bij de 12 jaar, dat een soort logboek schrijft)

Tekstfragment :

kartouchke en het vasisdaske

voilà ik zit dus binnen dat is nu de tweede avond dat ik op mijn kamerke kom en het is nog triestiger dan gisteren want gisteren was alles zo nieuw en daarbij toen had moeder mijn bed nog opgemaakt maar nu doet het de kuisvrouw die is wel heel vriendelijk maar zij doet dat toch helemaal anders zij had mijn pyama in de kast gelegd in plaats van onder mijn hoofdkussen en mijn pantoffels stonden ook al niet op hun plaats en door traam gaan liggen kunt ge ook niet alles is hier dichtgeklopt en toegedraaid en vastgevezen behalve natuurlijk dat vasisdaske en als ge niet weet wat een vasisdaske is dan zijt ge gelijk die duitser die wist ook niet wat dat was een vasisdaske en daarom zei hij was ist das en daarom noemen ze zoon raamkes vasisdaskes en ik had goesting om met kussens te smijten maar dat kan ik ook niet want onze pol komt maar binnen veertien dagen en daarbij ge moest dat hier eens riskeren en het enige dat ge hoort op zoon slaapzaal is bellen en sleutels die rinkelen en lichten die uitgaan en opt einde nog een bel om te zeggen vooruit ga nu maar slapen ….